|
.... امیـــر بخوون ، امیــــــر ...
نمیشه بابا صدام بد میشـــــــــه تو دوربین ...
مـرجان نیفتی ؟! ........ مرجـــان خانووم با شمام نیفتی !!!!
مرمر مواظب بــــاش .... علی اذیت نکنش بچه مـــــــو ...
امیر بخوون دیـــگه ... « خجــــالت میکشه لبخند میــــزنه ... »
عید که میاد زمستــــــون میره پشتش بهـــــــاره منم میام پیشت دوباره ...
..... از آسمون میباره باروون دوباره ... میریزه روی گونه های دیوونه ...
عشـــــــق من بــــرگرد میخوام پیشـــت بموونم ... ...
عشق مــــــن برگرد درد و بلات بجوونم ..... لالا لالا لا لاااا لا لا لااا ....
.
.
.
احسان واسه مـرمر نوشابه نگیر ، مرجان آدامس گرفته گفته دیگه نوشابه نمیخواد ...
آرره بابا ؟! آفــــرین دخترم ... پس باهـــم چایی میخوریــــــم ...
با تخسیه تمـــــام : نع !!
.
.
.
پرنده های قفــسی عادت دارن به بی کـــسی ... «امیـــر منم میخوااام !!» عمرشونو بی هــم نفـــس کز میکنن کنـــج قفس ... از اوون تـــــه میدوئن اتاق الـــــهه ... «بچه آرووم بـــــاش » ... نمیدونن به چی میگن ستــــــاره نمیدونن دنیـــــــا کیا بهاره ... «امیــــر کم کن اوون ضبط و یه ذره داریم حرف میزنیم آخه !! » ... توو آسموون ندیدن خورشید چه نوری داره ... « اوول من اوول من ... ااا عـلی بده من مال منــــه ! .... جیـــــــغ ... گریـــــه ! » پرنده های قفسی عادت دارن به بی کسی ...
.
.
.
مـــرجان مــــرجان به تلویزیون نگــــاه کــــن !!!! .... نیشش باز میشه میگه مگه اوون تلویزیونه ؟! ... واسه اینکه کم نیاره میگه بلــــــــه ...
.
.
.
از هموون بچه گیــــتم اخمات همیشه تو هم بووده ... جــــــــذبــــــه ...
چشماش و نگاه کـــــن غروور تووشــــــــه ...
از هموون بچه گیــــــت عاشق چشات بوودم ... عاشق طرز نگاه کردنــــات ...
نگاهی که تو میکردی هیچ بچه ی دیــــگه ای تو سن نداشت ...
الانــم همینی ... تهه نگاهت همیشه یه چیزی هســــــت ... یه چیز خــــاص ...
انـــگار میخوای با نگاهت یه چیزی به آدم بــــــگی ...
نگاهی که فقط یه سری افراد میفهمن ...
دووس دارم این نگــــــــــاه و ...
« ... سکــــــــــــــوووت ... »
.
.
.
هــــر وقت میخواستم با تـــــو بســــازم با من نساخــــــتی .... بازی زنــــدگی و آخـــــر تو بوودی باختــــــــی ... هر وقت میخواستم با تو بســـازم با من نساختــــی ... بازی زندگی و آخــــر تو بودی باختــی ... هر وقـــــت ...
« سکانس آخــــــر : جـــــاده ... »
ساعت 3 صبــح شماره نا آشنــــــا :
« اینجا آسمان ابریست آنجارانمیدانم .... اینجا شده پاییز آنجا را نمیدانم .... اینجاهمش رنج است آنجا را نمیدانم ... اینجادلی تنگ است آنجارا نمیدانم ... »
شمــــــا ؟!!!!
« زیباترین گل با اولین باد پاییزی پرپر شد ... باوفاترین دوست به مرور زمان بی وفا شد ... این پرپر شدن از گل نیست و این بی وفایی از دوست نیست از روزگار است ... »
بیــــــــاب پرتقال فـــروش را !!!
|